Յայտարարութիւն

Ի վերջոյ, տքնաջան աշխատաբքներից յետոյ, աւարտւեց մեր կայքէջի ծրագրաւորումը: Այս օրւանից «Մեր Համայնքը» կայքէջը աշխատելու է «Իրանահայեր Լրատու Ցանց» անունով, որը հասանելի կը լինի www.iranahayer.com հասցէով: Նշելի է, որ մեր նոր կայքէջը համապատասխանում է օրւայ արդի տեխնոլոգիաներին եւ լիովին տարբերելու է նախկինից: Պիտի աւելացնենք, որ «Իրանահայեր» կայքէջը իր կազմը երիտասարդ աշխատակիցներով համալրելով, գործելու է աւելի ակտիւ եւ փորձելու է իրանահայ համայնքի լուրերից բացի, հաղորդել օրւայ քաղաքական եւ հետաքրքրական թեմաներ:
Վերջում շնորհակալութիւն ենք յայտնում բոլոր նրանց, ովքեր իրենց տեսակէտներով եւ քաջալերական խօսքերով մեզ եռանդ պատճառեցին եւ կը պատճառեն կրկին:
Մնացէք մեր հետ

Հասցէ՝ www.iranahayer.com
Email ` iranahayer@gmail.com

Խորհրդածութիւն #2 – Իրանահայ համայնքի առաջնահերթ նպատակները

Շատ սիրելի եւ մեր նոր բարեկամ՝ Համլետ Կրասկեանն իր պատգամի մէջ, առաջարկել է բոլորս մտածենք եւ արտայայտւենք այն հարցի շուրջ թէ ի՞նչ է մեր իրանահայ համայնքի առաջնահերթ նպատակները: Մենք ողջունում ենք պրն. Կրասկեանի առաջարկը եւ այդ հարցը դարձնում ենք խորհրդածութեան բաժնի երկրորդ թեման: Ցանկալի է մեր բոլոր բարեկամները (համախոհ թէ ոչհամախոհ) մասնակցեն առաջարկւած խորհրդածութիւննին, եւ այս միջոցով մեր իշխանաւորներին լսելի դարձնեն իրենց մտածումներն ու պահանջները: Թող որ մեր ազգային իշխանութիւնը ի վերջոյ կորտի իր լռութեան ու անտարբերութեան պատը եւ գոնէ յարգելով իր ժողովրդին, լսի նրանց խօսքն ու պահանջը:

«Մեր Համայնքը» լրատու ցանցը, որը շուտով օժտւելու է մի արդի եւ աւելի ապահով կայքէջով, փորձում է լրացնել մեր համայնքում լուրջ եւ գործունակ հանրային կապի չգոյութիւնն ու դրա յետեւանքով առաջացած բացը:

Մեր ազգային իշխանաւորնեը պիտի ըմբռնեն թէ ղեկավարն ու առաջնորդը նախ եւ առաջ պատասխանատու է իր ժողովրդին, եւ եթէ այդպէս չլինի, նրանք դառնալու են խամաճիկ, ոմանց նենգ ձեռքերում: Ուրեմն մնացէք ժողորդի կողքին եւ ծառայէք նրանց, եթէ իսկապէս ձեր մէջ ունէք այդ սուրբ գործի կոչումն ու առաքելութիւնը:

+++

Մենք ցանկանում ենք թեմայի մասին նախ խօսեն մեր բարեկամներն ու ընթերցողները, եւ երբ թեման զարգացաւ մենք էլ կը ներկայացնենք մեր տեսակէտները: Դա կատարում ենք, մտքերը նախապաշարելու հաւանական մեղադրանքից ազատւելու նպատակով:

Մեր զաւակների «հայկական» անունները

ԱԿԱՆԱՏԵՍ

 

Իւրաքանչիւր ուսումնական շրաջանի աւարտին, երբ Ալիք օրաթերթում տպագրւում է հայկական դպրոցների գերազանց աշակերտների անունները, մեծ յուզում է առաջանում բազմաթիւ անհատների մօտ, որի գլխաւոր դրդապատճառը, հենց մեր զաւակների անուններն է:

Ըստ հոգեբաններին, անհատի անունը մեծ դերակատարութիւն ունի նրա ինքնութեան եւ անհատականութեան ձեւաւորման գործընթացի վրայ: Դժբախտաբար, վերջին տարիներին ականատես ենք լինուն այնպիսի անունների, որոնք ոչ միայն հայկական արմատ չունեն, այլ բնաւ չեն պատկանում ոչ մի ազգի կամ ժողովրդի անւանացանկերին: Հոգեվերլուծաբանները յայտնում են թէ դրա առաջին պատճառը, ծնողների անտարբերութիւնն է, իրենց զաւակի ապագայի եւ ինքնութեան վերաբերեալ: Նմանօրինակ ծնողները, ըստ հոգեբանների, իրենց զաւակին համարում են որպէս իրենց անձնական ապրանքը եւ նկատի չունեն, որ ի վերջոյ իրենց միջոցով կեանք ստացած զաւակը, անկախ անհատականութիւն է, եւ նրանք իրաւունք չունեն, մանուկ հասակում, երբ անհատը անկախութիւն չունի, վտանգել նրանց կազմւելիք ինքնութիւնն ու անհատականութիւնը:

Այդ իսկ պատճառով առաջարկում ենք մեր ազգային իշխանութեանը, որ յստակ ցանկ ներկայացնելով պետական մարմիններին, կասեցնել մեր համայնքում ծայր առած նմանօրինակ բացասական երեւոյթին: Այդ ցանկը կարելի է իր մեջ ներառէ հայկական եւ ոչ հայկական անուններ, միայն այն պայմանով, որ դրանք ունենան յստակ եւ դրական արմատներ: Հաւատացած ենք, թէ եթէ մեր ազգային իշխանութիւնը այլ ոլորտներում (եկեղեցում բաց հագուստ չհագնել, Արարատ մարզաւանում պատշաճ ձեւով ներկայանալ, եկեղեցու շրջափակում վարդավառ ու տրընդէզ չտօնել եւ …. ) ցուցադրում է յստակ դիրքորոշում, նաեւ այս հարցում, որը համեմատաբար շատ աւելի կարեւոր հարց է, կարող է յստակ ծրագրով երեւան գալ:

Յոյս ունենք, որ մեր ազգային իշխանութիւնը, ընդառաջելով մեր առաջարկին, որը նաեւ մեր ժողովրդի կողմից մեզ գրած բազմաթիւ նամակների արդիւնքն է դա, մէկ դրական քայլ կառնէ մեր ազգապահպանման գործում:

Վերջում պիտի աւելացնել, որ մենք այս գրութեան մէջ, խուսափել ենք հրապարակել այն անունները, որ մեզ ուղարկւել էին վերը նշած նամակներում, որեւէ անհատին չվարկաբեկելու նպատակով:

Բոլորեցինք առաջին ամիսը

Երեկ, յուլիսի 14-ին լրացաւ մեր կայքէջի գործունեութեան առաջին ամիսը: Ճիշտ այդ օրը նաեւ մեր կայքէջի այցելուների թիւը անցաւ 3000-ից, որը իր հերթին ուրախութիւն պատճառեց մեզ:

Այս մէկ ամսւայ ընթացքում եղան քաջալերողներ եւ նոյն չափ նաեւ դատապարտողներ, բայց այն ինչ, որ պարզ է այն է, որ նմանօրինակ աշխատանքն էլ միշտ այդպէս է լինում: Բոլոր այցելուներին ողջունում ենք եւ ցանկանում ենք, որ իրենց ակտիւ ներկայութեամբ եռանդ պարգեւեն մեզ:

Մեր կայքէջի աշխատանքներին զուգահեռ, նաեւ ուրախութեամբ պիտի յայտնենք, որ լուրջ զրոյց է առաջացել մեր այցելուների միջեւ: Մենք այդ զրոյցները աւելի արդիւնաւէտ դարձնելու նպատակով ստեղծել ենք Խորհրդածութիւնների բաժինը, ցանկանալով, որ մեր ընթերցողները առիթ ունենան իրենց տեսակէտներն արտայայտել յստակ նիւթերի շուրջ: Դա մասամբ ընդառաջւել է մեր լուրջ այցելուների կողմից բայց չգիտես ինչո՞ւ մեր քննադատողները միայն ընթացել են հենց մեզ քննադատելու, այն էլ այն նիւթերի պատճառով, որոնք մի ինչ որ ձեւով վերաբերել է իրենց աշխատանքներին: Մենք ցանկանում ենք նմանօրինակ մեր բարեկամներն էլ անցնեն լուրջ մակարդակի եւ գրեն իրենց տեսակէտները արծարծւած նիւթերի շուրջ:

Դեռ աւարտւել է մեր գործունեութեան առաջին ամիսը, եւ երկար ճամբայ կայ մեր առջեւ:

Մնացէք մեր հետ եւ Ձեր շինիչ առաջարկներով ու քննադատութիւններով աւելի եռանդ պատճառէք մեզ եւ մեր համայնքին: Մեր համայնքը պատկանում է մեր ժողովրդին եւ որեւէ մէկը չի կարող լռեցնել նրանց, իրենց արդար խօսքը արտայայտւելու գործում: Դա համարում ենք մեր առաքելութիւնը: Մենք արծարծում ենք ժողովրդի ձայնը: Թող դրանք, առանց նախապաշարումներով, լսելի դառնան մեր ազգային իշխանութեան կողմից:

«Մեր Համայնքը» լրատու ցանցի խմբագրական կազմ

Մեր Բաղդիկ Մինասեանը

Այսօր Բաղդիկ Մինասեանի մահւան 32-րդ տարելիցն է

 

 

Մանկութիւնից սկսած համակ համքը պայքար եղաւ իր համար եւ այդպէս շարունակեց մինչեւ վերջ:

Ծնւել է Արաքսի հարաւային ափին, գեղատեսիլ ու պատմական Փայտակարանում (Ղարադաղ) :

Շատ փոքր տարիքում կորցրել է հօրը:

Յետագայում նրա մեծ մօրեղբայրը տանում է նրան Թաւրիզ, ուր նրա տանը պատանի Բաղդիկը գրաճանաչ է դառնում, եւ միեւնոյն ժամանակ գրասենեակում աշխատում է որպէս գրագիր:

Առանց դպրոց գնալու, միայն ինքնաշխատութեամբ, պատանի Բաղդիկը պատրաստում է տարրականի առարկաները եւ վերջապէս 1920 թւականին, քննութիւն տալովընդունւում է Թաւրիզի Թեմական Կենտրոնական Միջնակարգ Դպրոցում: Այդտեղ աշակերտում է հայ գրականութեան հանճարեղ դէմք՝ Հրաչեայ Աճառեանին եւ մեծանուն կրթական մշակ՝ Կարապետ Պիոնեանին:

Այդ տարիներին անցնում է Հ. Յ. Դաշնակցութեան շարքերը եւ 1923 թւականին կուսակցութեան ծախսերով որպէս յառաջադէմ աշակերտ, մի խումբ ուսանողների հետ մեկնում է Պրագա (Չեխիա) ուսումը շարունակելու:

Համալսարանական աւարտական քննութեան ընթացքում, երբ ներկայանում է դասախօսների ժիւրի կազմին, հազիւ պաշտպանած իր դոկտորայի թէզը, ուշաթափւում է թուլութիւնից:

Այդ գնով ու պայքարով յամենայն դէպս 1930-ին դոկտորայի տիտղոս է ստանում բնագիտութեան, քիմիագործութեան եւ մարդաբանութեան ճիւղերի մէջ: Չի բաւարարւում դրանով եւ միաժամանակ հետեւում է նաեւ մանկավարժութեան ու հոգեբանութեան եւ լիսանսի աստիճան է ստանում նաեւ այդ ճիւղերի մէջ:

Համալսարանը աւարտելուց յետոյ վերադառնում է Իրան եւ նւիրւում ուսուցչական ասպարէզին, Ռաշտ, Ղազւին, Թաւրիզ, Թեհրան, ուսուցիչ կամ տեսուչ հայոց դպրոցներում: 1936-ին Իրանի հայոց դպրոցների փակւելուց յետոյ, կրթական նախարարութեան կողմից վարձւում է եւ որպէս միջնակարգ դպրոցի քիմիայի դասատու ուղարկւում է Թաւրիզ:

Նախապատերազմեան դժւարին օրերին, երբ վտանգ էր սպառում ամէն մի պատասխանատու գործիչի, երբ շատ շատերը ընկրկումներ էին ունենում, Բաղդիկ Մինասեանը որպէս շրջանի Կենտրոնական Կոմիտէի ներկայացուցիչ, պատասխանատւութեան խորը գիտակցութեամբ, բանակցութիւններ է վարում ներխուժող խորհրդային ուժերի ղեկավարութեան հետ պաշպանելու տեղի հայ համայնքի իրաւունքներն ու ապահովութիւնը:

1944 թւի Յունւարի 3-ին, Խորհրդային Միութեան Չեկան առեւանգում է նրան եւ 3 օր Թաւրիզի բանտում պահելուց յետոյ գիշերով, զինւած պահակների հսկողութեամբ, տարւում է Ջուլֆա, ապա յատուկ վագոնով փոխադրւում է Երեւանի բանտը:

Երեւանի բանտում պահւում է մենակեաց մի խուցի մէջ մինչեւ 1945 թ. Ապրիլ 15-ը (16 ամիս) ապա դատական թղթածրարով  եւ ամբաստանագրով ուղարկւում է Մոսկւա, ուր իր բացակայութեամբ երեք ռուսներից կազմւած մի դատական խորհուրդ դատում է նրան, առանց լսելու նրա պաշտպան փաստաբանին ու նաեւ նրա վերջին խօսքը: Նա դատապարտւում է տաս տարւայ կալանաւորութեան, աքսորի՝ Նարիլսկ, պարտադիր ֆիզիքական աշխատանքով, յաւիտենական սառուցեալ գօտում:

1953 թւականի Մարտի 3-ին Կրեմլեան պալատում մեռնում է Ստալինը: Մալենկովը գործի գլուխ է անցնում, պայմանները փոխւում են եւ կալանքի շղթաները մասամբ թեթեւանում են:

Երկար սպասումից յետոյ 1954 թէի Յուլիսին, պարսկահպատակ կալանաւորներն եւս յանձնւում են Իրանի կառավարութեան եւ այդ թւում նաեւ դոկ. Բաղդիկ Մինասեանը, որ Նոյեմբեր 17-ին, իր ընտանիքի գիրկն է վերադառնում ֆիզիքապէս տանջւած, սակայն կայուն հոգեկանով:

Նա 1960-ից մինչեւ 1971-ը վարում է «Ալիք» օրաթերթի խմբագրութիւնը: Ունեցաւ նաեւ պատասխանատու եւ կարեւոր հանգամանքներ, եղաւ անդամ Հայ Դատի Յանձնախմբի, անդամ Թեհրանի Թեմի Պատգամաւորական Ժողովի եւ անդամ Հ.Յ.Դ. Կենտրոնական Կոմիտէի:

Եղաւ կուսակցական ամենաճշտապահ գործիչներից մէկը, իր համար գոյութիւն չունեցաւ «կարեւոր» եւ «անկարեւոր» հանգամանքներ, գնաց այնտեղ ուր ղեկավար մարմինները գործուղեցին իրեն եւ գնաց Հայ Դատի ոգին սփռելու:

1976-ի Մայիս 9-ին, Աւստրալիայի «Դրօ» կոմիտէութեան հրաւերով ճամբորդեց Սիդնի, ուր մէկ ամսից աւելի տեւող իր շրջագայութեան ընթացքում ունեցաւ դասախօսութիւններ, եւ հանդիպումներ մարմինների եւ միութիւնների հետ: Իր ճամբորդութեան վերջին օրերին բռնւեց ծանր հիւանդութեամբ որը եւ շարունակւեց Թեհրան վերադարձից յետոյ: Յունիսի 13-ին, նա արիւնահոսութիւն ունենալով, տեղափոխւեց հիւանդանոց ու ենթարկւեց գործողութեան եւ յոյսեր կային, որ պիտի ապաքինւի, սակայն իր վերջին պայքարը՝ կեանքի եւ մահու, տեւեց ճիշտ մէկ ամիս:

Յուլիս 13-ին, մեր սիրելի Բաղդիկ Մինասեանը, իրանահայութեան ընտանիքի այս արժանաւոր անդամը յաւիտենապէս փակեց իր աչքերը:

Թող, որ նրա կեանքն ու գործունեութիւնը օրինակ դառնայ մեր այսօրւայ եւ նաեւ ապագայի ազգային գործիշների ու պատասխանատու անհատների համար:

Յարգա՜նք իր վաստակին:

 

«Մեր Համայնքը» լրատու ցանցի խմբագրական կազմ

Վիշապներն ու վիշապաքաղները

Խոհեր

Արա Գրիգորեան

Մի վիշապ է յայտնւում ու փակում քաղաքի ջրի ակունքը։ Ջրի դիմաց բնակիչներից ամէն անգամ պահանջում է գեղեցիկ աղջիկներ, թանկարժեք իրեր ու այլևայլ ընծաներ։ Ամեն տարի քաղաքի ամէնաքաջազոյն երիտասարդը գնում է կռվելու նրա դեմ, բայց վիշապը միշտ յաղթում է։ Այսպես՝ շատ տարիներ, մինչև որ քաղաքում յայտնւում է մի իմաստուն։ Իմանալով ողբերգութեան մասին՝ նա ընտրում է մի ճշմարտասէր պատանու և սկսում նրան ուսուցանել։ Իմաստունը հիմնական ուշադրութիւնը բևեռում է բարոյական, հոգևոր դաստիարակութեան վրայ, այնուհետև ուսուցանում է ռազմական արվեստ։ Պատանին առնականանում է, և երբ գալիս է կռվելու նրա հերթը, գնում ու յաղթում է վիշապին։ Ցնծացող համաքաղաքացիներն ապշում են, երբ վիշապի քարանձաւում յայտնաբերում են բազում այլ վիշապների դիակներ։ Մարդիկ գլխի են ընկնում, որ ամէն անգամ յաղթել է իրենց ընտրած մարտիկը, բայց գայթակղւել է վիշապի արքայական կենցաղով, քաղաքի հանդէպ անսահման իշխանութեամբ և ինքն է վերածւել վիշապի՝ դաւաճանելով քաղաքին, բարեկամներին, ծնողներինԵւ դեռ շատ ուրիշ բաներ են հասկանում նրանք

+++


Ամէն անգամ այս առակը կարդալիս կամ յիշելիս մտածում եմ. տեսնես մարդկանց քանի՞ տոկոսն է ի վիճակի վիշապ չդառնալ, դրա հնարավորութիւնն ունենալու դեպքումՀեռւից ազնիւ ու բարոյական լինելն այնքան հեշտ է

Խորհրդածութիւն #1 – Հայ եկեղեցին եւ Էկումենիկ շարժումը

ԱԿԱՆԱՏԵՍ

 

2003թ. Մայիսի 28-ից մինչեւ յունիսի 1-ը Գերմանիայում տեղի ունեցաւ եկեղեցական հաւաք (Kirchentag), այս անգամ՝ առաջինը լինելով Կաթոլիկ եւ Աւետարանական եկեղեցիների միասնական ջանքերով, կազմակերպութեամբ եւ պատասխանատւութեամբ: Գերմանիայի պատմութեան մէջ աննախադեպ ասյս հաւաքին կաթոլիկ, աւետարանական եւ այլ դաւանանքների ու կրօնների հաւատացեալներն առիթ ունեցան հանդիպելու իրար հետ, փոխադարձաբար ծանօթանալու միմեանց մշակոյթին եւ դաւանանքին: Մեծ եւ ծանրակշիռ դեր խաղաց նաեւ Charta Oecumenica-ն: Հանդիաւոր պայմաններում Գերմանիայի եկեղեցիների համագործակցութեան անդամ 16 եկեղեցիների, այդ թւում՝ նաեւ Հայ եկեղեցին, յանձին Գերմանահայոց Առաջնորդութեան, մեծ շուքով ստորագրեցին Charta Oecumenica-ն:

Այս ձեւով մի նոր աստիճանի է բարձնանում Եւրոպայում քրիստոնեայ եկեղեցիների համագործակցութիւնը … :

Այս «առաքելութեանը» միացած Հայ առաքելական՝ Էջմիածնի եւ Կիլիկիոյ թեմերի եկեղեցիները վերահաստատել են «Էկումենիկ ուղեգիծ» փաստաթղթի բոլոր կէտերը, այդ թւում՝ նաեւ 10-րդ կէտը, որը ներկայացւում է ստորեւ:

***

10. Հրեականութեան հետ միասնութիւնը խորացնել.

Իւրայատուկ մի միասնութիւն կապում է մեզ հրեայ ազգին, որի հետ Աստւած հաւիտենական մի ուխտ է կնքել: Հաւատքով գիտենք, որ մեր հրեայ քոյրերն ու եղբայրները «Աստծոյ սիրելի են իրենց հայրերի սիրոյն համար: Որովհետեւ Աստծոյ պարգեւներն ու կոչումը անդառնալի են» (Հռովմ. 11 : 28-29) : Նրանք ունեն «որդեգրութիւնը, փառքը, ուխտերը, օրենսդրութիւնը, պաշտամունքը եւ խոստումը: Նրանցն են հայրերը, նրանցից եւ՝ ըստ մարմնի Քրիստոսը» (Հռովմ. 9 : 4-5) : Մենք պախարագում ենք եւ դատապարտում հակասեմականութեան բոլոր արտայայտութիւները, ինչպէս ատելութեան պոռթկումներն ու հալածանքները: Քրիստոնեական հակահրեականութեան համար հայցում ենք Աստծուց ներողամտութիւն, իսկ մեր հրեայ քոյր-եղբայրներից՝ հաշտութիւն:

Խիստ անհրաժեշտ է մեր եկեղեցիների թէ՛ քարոզչութեան, թէ՛ վարդապետութեան եւ թէ՛ կեանքում գիտակից դարձնել քրոստոնեական հաւատքի՝ հրեականութեան հետ ունեցած կապը եւ քրիստոնեա-հրեական համագործակցութիւնը քաջալերել:

Պարտաւորւում ենք՝

- Մերժել եկեղեցու եւ հասարակութեան մէջ հակասեմական եւ հակահրեական բոլոր ձեւերը,

- Փնտռել մեր հրեայ քոյր-եղբայրների հետ բոլոր մակարդակների վրայ երկխօսութեան առիթներ եւ աշխուժացնել դրանք:

***

Հարց է ծագում, իսկ հակահայկական, հակապաղեստինեան եւ կամ հակաիրանական ու այլ «հակա»ների «բոլոր ձեւերը» չպիտի՞ կանխւեն… եւ ասենք հոյն կամ ֆրանսացի «քոյր-եղբայրների հետ բոլոր մակարդակների վրայ երկխօսութեան» առիթներ ու աշխուժացում չարժէ՞ փնտռել… Արդեօ՞ք սա չի հակասում նոյն փաստաթղթի 7-րդ կէտի հատւածին. «կրօնն ու եկեղեցին ցեղամոլ եւ ազգայնամոլ նպատակների համար շահագործելու ամէն տեսակի փորձ մերժել»: Մի՞ թէ  վերոգրեալ հրեական ընտրեալութիւնը «ցեղամոլ եւ ազգայնամոլ նպատակների» շահագործում չէ:

Նոյնն է 8-րդ կէտի այս հարւածի պարագայում. «պայքարել ամէն տեսակի ազգայնամոլութեան դէմ, որ ընկճում է ուրիշ ազգեր եւ ազգային փոքրամասնութիւններ, ինչպէս նաեւ հարցերի խաղաղ լուծման ձեւը պաշտմանել» : Մենք կարծում ենք՝ հրեաների բացառիկութեան թմբկահարումը ոչ միայն «ընկճում է ուրիշ ազգեր եւ ազգային փոքրամասնութիւններ», այլեւ ստորացնում նրանց:

 

Մենք պահանջում ենք, որ Հայ Առաքելական եկեղեցին կրկին անգամ քաջութեամբ հրաժարւել նմանօրինակ նւաստացուցիչ «շարժումներից» (էկումենիկ), պահպանելով իր ազգային իւրայատկութիւնը: Մի անգամ էլ Հայ եկեղեցին լուրջ հերոսութիւն արեց, ու Քաղկեդոնի տիեզերաժողովից (451 թ.) յետոյ հնարաւորինս պահպանեց իր ինքնուրոյն դեմքն ու ազգային նկարագիրը: Այո՛, մեր եկեղեցին համեմատական կարգով ամէնաազգայինն է աշխարհի բոլոր նմանատիպ եկեղեցիների շարքում, եւ այժմ էլ այն կարող է մեծագոյն սխրանք գործել՝ ազգայնանալով վերջնականապես, դառնալով յիրաւի համահայկական կառոյց: Իսկ դրա համար շատ բան պէտք չէ, անհրաժեշտ է հրաժարւել էկումենիստական ուղուց կամ գոնէ այնտեղ առկայ որոշ նւաստացուցիչ դրոյթներից:

 

Սպասում ենք Ձեր տեսակէտներին, այս կարեւոր խնդրի ուղղութեամբ:

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.